Mount - Historia wersji

Slawek o 07:28, 25 kwi 2012

2012-04-25T07:28:39Z

Slawek o 09:57, 22 kwi 2012

2012-04-22T09:57:58Z

Slawek o 09:57, 22 kwi 2012

2012-04-22T09:57:43Z

Slawek: Utworzył nową stronę „category:Polecenia systemu Linux == Polecenie mount == '''mount''' montuj system plików === Składnia === mount [-lhV] mount -a [-fFnrsvw] [-t typ_systemu] mo...”

2012-04-22T09:57:05Z

Utworzył nową stronę „category:Polecenia systemu Linux == Polecenie mount == '''mount''' montuj system plików === Składnia === mount [-lhV] mount -a [-fFnrsvw] [-t typ_systemu] mo...”

Nowa strona

[[category:Polecenia systemu Linux]]
== Polecenie mount ==
'''mount''' montuj system plików
=== Składnia ===

mount [-lhV] mount -a [-fFnrsvw] [-t typ_systemu] mount [-fnrsvw] [-o opcje [,…]] urządzenie | katalog mount [-fnrsvw] [-t typ_systmount
=== Opis ===
Wszystkie pliki dostępne w systemie UNIX są zorganizowane w jednym wielkim drzewie, hierarchii plików, zakorzenionej w /. Pliki te mogą być położone na wielu urządzeniach. Polecenie mount umożliwia przyłączenie systemu plików znajdującego się na danym urządzeniu do wielkiego drzewa plików. Odwrotnie, polecenie umount powoduje odłączenie go. 

Standardowa postać polecenia mount to '''mount -t''' typ urządzenie katalog Nakazuje jądru, by przyłączyło system plików znaleziony na danym urządzeniu (które jest typu typ) w zadanym katalogu. Poprzednia zawartość (jeśli istniała) i właściciel oraz prawa katalogu katalog stają się niewidzialne na czas przyłączenia (zamontowania) nowego systemu plików. W tym czasie ścieżka katalog odnosi się do korzenia systemu plików na podanym urządzeniu. 

Trzy formy wywołania niczego faktycznie nie montują: mount -h wypisuje komunikat pomocy, mount -V wypisuje wersję, a samo mount [-l] [-t typ] pokazuje listę wszystkich zamontowanych systemów plików (typu typ). Opcja -l ujmuje w zestawieniu również etykiety (ext2, ext3 i XFS). Patrz niżej.
 
Od wersji 2.4.0 Linuksa możliwe jest ponowne zamontowanie części systemu plików w innym miejscu. Służy do tego wywołanie: ''mount –bind stary_katalog nowy_katalog'' 

System plików proc nie jest związany z żadnym urządzeniem specjalnym i podczas jego montowania zamiast nazwy urządzenia można użyć dowolnego słowa kluczowego, np. proc. (Zwyczajowy wybór none jest mniej udany: komunikat błędu ‘none busy’ od umount może być mylący.) 

Większość urządzeń jest wskazywanych przez nazwę pliku (specjalnego urządzenia blokowego), jak np. /dev/sda1, lecz istnieją inne możliwości. Na przykład w wypadku montowania NFS, urządzenie może wyglądać tak: knuth.cwi.nl:/dir. Specjalne urządzenie blokowe można wskazać podając etykietę wolumenu lub UUID (zob. opcje -L i -U poniżej). 

Plik /etc/fstab (zobacz fstab(5)), może zawierać wiersze opisujące, jakie urządzenia gdzie są zazwyczaj montowane i przy użyciu jakich opcji. Plik ten może być używany na trzy sposoby:

*Polecenie mount -a [-t typ] (zwykle podawane w skryptach startowych) powoduje zamontowanie wszystkich systemów plików (danego typu) wymienionych w fstab, poza tymi, których wpisy zawierają słowo kluczowe noauto. Podanie opcji -F spowoduje, że mount się rozdzieli na kilka procesów, tak że systemy plików będą montowane równocześnie.

*Podczas montowania systemu plików wymienionego w fstab, wystarczy podać tylko nazwę urządzenia lub tylko punkt montowania.

*Tradycyjnie tylko superużytkownik może montować systemy plików. Jednak jeśli fstab w danym wierszu zawiera opcję user, to każdy może zamontować odpowiadający temu wpisowi system plików.

Tak więc, jeśli mamy wiersz

/dev/cdrom /cd iso9660 ro,user,noauto,unhide

to dowolny użytkownik może zamontować system plików iso9660 umieszczony na CD-ROM-ie, posługując się poleceniem mount /dev/cdrom lub mount /cd Szczegóły opisuje fstab(5). Tylko użytkownik, który zamontował system plików może ponownie go odmontować. Jeżeli zachodzi potrzeba, by odmontowywać mógł każdy, w odpowiednim wierszu fstab należy zamiast user wpisać users. Opcja owner przypomina opcję user, poza tym, że dany użytkownik musi być właścicielem odpowiedniego pliku specjalnego. Jest przydatna np. w przypadku /dev/fd jeśli skrypt zgłoszeniowy (login script) czyni danego użytkownika korzystającego z konsoli właścicielem tego urządzenia. 

Programy '''mount''' i '''umount''' opiekują się listą obecnie zamontowanych sys- temów plików, znajdującą się w pliku /etc/mtab. Jeśli nie podano argu- mentów dla mount, to wypisywana jest ta lista. Gdy zamontowany jest system plików proc (powiedzmy, że w /proc), pliki /etc/mtab i /proc/mounts mają bardzo podobną zawartość. Pierwszy ma trochę więcej informacji, takich jak opcje montowania, lecz niekoniecznie jest aktu- alny. (zobacz opcję -n poniżej). Możliwe jest zastąpienie /etc/mtab dowiązaniem symbolicznym do /proc/mounts, ale w ten sposób tracona jest część danych, a szczególnie mniej wygodna będzie praca z urządzeniem loop.
=== Opcje ===

Pełny zestaw opcji używanych przy wywoływaniu mount jest ustalany przez pobranie opcji dla danego systemu plików z fstab, a następnie zas- tosowanie wszelkich opcji podanych argumentem -o, a na koniec opcji''' -r''' lub '''-w''', o ile istnieją.

Opcje dostępne dla polecenia mount:

*'''-V''' Wypisuje wersję.

*'''-h''' Wypisuje komunikat pomocy.

*'''-v''' Tryb verbose (gadatliwy). -p num Jeżeli montowanie wymaga podania hasła, to jest ono czytane z deskryptora pliku num zamiast z terminala.

*'''-a''' Montuje wszystkie systemy plików (zadanych typów) ujęte w fstab.

*'''-F''' (Użyte w połączeniu z -a.) Dla każdego urządzenia tworzy nowy proces równoległy mount. Powoduje to równoległy przebieg mon- towania różnych urządzeń lub różnych serwerów NFS. Zaletą jest większa szybkość: także przekroczenia czasu dla NFS będą wyz- naczane równolegle. Wadą jest to, że montowania wykonywane są w niezdefiniowanej kolejności. Nie można zatem zastosować tej opcji do równoczesnego montowania /usr i /usr/spool.

*'''-f''' Powoduje wykonywanie wszystkiego poza faktycznym wywołaniem funkcji systemowej. Jeśli nie jest to oczywiste: ,,udaje’’ to montowanie systemu plików. W połączeniu z flagą -v przydaje się do ustalenia, co usiłuje zrobić polecenie mount. Może być też używana do dodawania wpisów dla urządzeń, które zamontowano wcześniej z opcją -n.

*'''-l''' Dokłada etykiety ext2, ext3 i XFS do wyjścia wypisywanego przez mount. Żeby opcja ta mogła działać, mount musi mieć prawo odczytu urządzania dyskowego (np. suid root). Etykietę dla ext2 i ext3 nadaje się za pomocą narzędzia e2label(, zaś dla XFS - stosując xfs_admin(.

*'''-n '''Montuje bez zapisywania w /etc/mtab. Jest to niezbędne na przykład gdy /etc znajduje się na systemie plików tylko dla odczytu.

*'''-s '''Toleruje nieodpowiednie opcje montowania, zamiast kończyć pracę niepowodzeniem. Powoduje to ignorowanie opcji montowania, które nie są obsługiwane przez dany system plików. Nie wszystkie sys- temy plików rozpoznają tę opcję. Istnieje ona dla wspomożenia linuksowego automountera opartego na autofs.

*'''-r''' Montuje system plików w trybie tylko dla odczytu. Synonimem jest -o ro. -w Montuje system plików w trybie odczytu i zapisu. Tak jest domyślnie. Synonimem jest -o rw.

*'''-L label''' Montuje partycję posiadającą podaną etykietę label.

*'''-U uuid''' Montuje partycję mającą podany uuid. Te dwie opcje wymagają istnienia pliku /proc/partitions (obecnego od wersji 2.1.116 Linuksa).

*'''-t typ_systemu_plików''' Argument występujący po -t jest używany do wskazania rodzaju systemu plików. Obecnie obsługiwane są : adfs, affs, autofs, coda, coherent, cramfs, devpts, efs, ext, ext2, ext3, hfs, hpfs, iso9660, jfs, minix, msdos, ncpfs, nfs, ntfs, proc, qnx4, reis- erfs, romfs, smbfs, sysv, tmpfs, udf, ufs, umsdos, vfat, xenix, xfs, xiafs. Zauważ, że coherent, sysv i xenix są równoważne i że xenix oraz coherent zostaną kiedyś usunięte — należy zamiast nich stosować sysv. Od jądra wersji 2.1.21 typy ext i xiafs już nie istnieją.

Dla większości typów, jedyne, co robi program mount, to po prostu wywołuje funkcję systemową mount(2), i nie jest tu wyma- gana żadna szczegółowa wiedza o danym systemie plików. Jednakże dla kilku typów (jak np. nfs, smbfs, ncpfs) konieczny jest niezaplanowany kod. Kod dla nfs jest wbudowany, ale smbfs i ncpfs mają osobny program montujący. Żeby umożliwić jednolite traktowanie wszystkich typów, mount wywołany z typem TYP uruchamia program /sbin/mount.TYP (jeśli takowy istnieje). Ponieważ rozmaite wersje programu smbmount mają różne konwencje wywołań, być może /sbin/mount.smb będzie musiał być skryptem powłoki, który dobierze właściwe wywołanie. Typ iso9660 jest domyślny. Jeśli nie poda się opcji -t lub jeśli podany zostanie typ auto, to typ systemu plików będzie wyszuki- wany w superbloku. (Obsługiwane są adfs, bfs, cramfs, ext, ext2, ext3, hfs, hpfs, iso9660, jfs, minix, ntfs, qnx4, reis- erfs, romfs, ufs, vxfs, xfs, xiafs) Jeśli test ten nie powiedzie się, mount próbuje odczytać plik /etc/filesystems, lub jeśli on nie istnieje, /proc/filesystems. Wypróbowane zostaną wszystkie wymienione tam systemy plików, poza tymi które są oznaczone jako „nodev” (np. devpts, proc i nfs).

Zauważ, że auto może być przydatne dla montowanych przez użytkownika dyskietek. Utworzenie pliku /etc/filesystems przy- daje się do zmiany kolejności rozpoznawania (np. do próbowania vfat przed msdos) lub w przypadku stosowania modułu autoloadera. Uwaga: rozpoznawanie używa heurystyki (obecność odpowiedniej ‘magii’) i może rozpoznać zły rodzaj systemu plików.

Można podać więcej niż jeden typ, w postaci listy rozdzielonej przecinkami. Lista typów systemów plików może być poprzedzona słowem no aby określić systemy plików, na których żadna akcja nie powinna być wykonywana. (Może to mieć znaczenie z opcją -a.)

Na przykład, polecenie: mount -a -t nomsdos,ext montuje wszystkie systemy plików poza tymi, które są typu msdos lub ext.

*'''-o''' Opcje podaje się flagą -o, po której następuje oddzielony przecinkami ciąg opcji. Niektóre z tych opcji są użyteczne tylko jeśli pojawiają się w pliku /etc/fstab. Poniższe opcje dotyczą dowolnego montowanego systemu plików (choć nie każdy z systemów plików faktycznie je honoruje, np. opcja sync obecnie wpływa tylko na ext2, ext3 i ufs):

*'''async''' Wszelkie operacje wejścia/wyjścia dla tego systemu plików powinny być wykonywane asynchronicznie. atime Przy każdym sięgnięciu do pliku aktualizuje czas dostępu zapisany w i-węźle. Tak jest domyślnie.

*'''auto''' System plików może być montowany opcją -a.

*'''defaults''' Używa opcji domyślnych: rw, suid, dev, exec, auto, nouser i async.

*'''dev''' Interpretuje specjalne urządzenia blokowe i znakowe na danym systemie plików.

*'''exec''' Zezwala na uruchamianie binariów.

*'''noatime''' Nie wykonuje aktualizacji czasu dostępu w i-węźle położonym na tym systemie plików (np. w celu uzyskania szybszego dostępu do bufora wiadomości, co przyspiesza działanie serwerów grup dyskusyjnych).

*'''noauto''' Dany system plików może być montowany tylko jawnie (np. opcja -a nie spowoduje jego zamontowania).

*'''nodev''' Nie interpretuje specjalnych urządzeń blokowych ani znakowych na systemie plików.

*'''noexec''' Nie pozwala na uruchamianie żadnych binariów z tego sys- temu plików. Opcja ta może być użyteczna dla serwera, który ma systemy plików zawierające binaria dla architek- tur innych niż jego własna.

*'''nosuid''' Nie pozwala na działanie bitów set-user-id i set-group- id. (Wygląda na bezpieczną, ale w rzeczywistości raczej taka nie jest jeśli zainstalowano suidperl(1).)

*'''nouser''' Zabrania zwykłemu użytkownikowi (tzn. innemu niż root) montowania systemu plików. Tak jest domyślnie. remount Usiłuje ponownie zamontować już zamontowany system plików. Często używane do zmiany flag montowania systemu, szczególnie aby umożliwić zapis na systemach tylko dla odczytu. Nie zmienia urządzenia ani punktu montowania.

*'''ro''' Montuje system plików w trybie tylko dla odczytu.

*'''rw''' Montuje system plików w trybie odczytu i zapisu.

*'''suid''' Umożliwia działanie bitom set-user-id i set-group-id.

*'''sync''' Wszelkie operacje wejścia/wyjścia dla tego systemu plików powinny być wykonywane synchronicznie.

*'''user''' Pozwala na zamontowanie tego systemu plików przez zwykłego użytkownika. Opcja ta implikuje opcje noexec, nosuid, i nodev (chyba że są przesłaniane przez następne opcje, jak w linii user,exec,dev,suid).

*'''users''' Pozwala każdemu użytkownikowi na zamontowanie i odmontowanie tego systemu plików. Opcja ta implikuje opcje noexec, nosuid, i nodev (chyba że są przesłaniane przez następne opcje, jak w linii user,exec,dev,suid).

*'''encryption''' Określa używany algorymt kodowania. Używane w połączeniu z opcją loop.

*'''keybits''' Określa rozmiar klucza używanego w algorytmie kodowania. Używane w połączeniu z opcjami loop i encryption.

== Opcje montowania dla ext ==

Brak. Zauważ, że system plików ‘ext’ jest przedawniony. Nie używaj go. Od Linuksa wersji 2.1.21 kod źródłowy jądra nie zawiera już extfs.

=== Opcje montowania dla ext2 ===

System plików ‘ext2’ jest standardowym systemem plików Linuksa. Z powodu błędu jądra, może być montowany z dowolnymi opcjami montowania (poprawiono w Linuksie 2.0.4).

*bsddf / minixdf Ustala zachowanie dla funkcji systemowej statfs. Zachowanie minixdf to zwracanie w polu f_blocks całkowitej ilość bloków systemu plików, podczas gdy zachowaniem bsddf (które jest domyślne) jest odejmowanie nadmiarowych bloków używanych przez ext2 i niedostępnych dla przechowywania plików. Tak więc
% mount /k -o minixdf; df /k; umount /k
Filesystem 1024-blocks Used Available Capacity Mounted on
/dev/sda6 2630655 86954 2412169 3% /k
% mount /k -o bsddf; df /k; umount /k
Filesystem 1024-blocks Used Available Capacity Mounted on
/dev/sda6 2543714 13 2412169 0% /k

(Zauważ, że ten przykład pokazuje, że można dodać opcje wiersza poleceń do opcji podanych w /etc/fstab.)

*check / check=normal / check=strict Ustawia poziom sprawdzania. Gdy ustawiona jest przynajmniej jedna z tych opcji (a check=normal jest ustawiane domyślnie), podczas montowania sprawdzane są i-węzły i bitmapy bloków (co na dużym dysku może zabrać pół minuty lub coś koło tego i jest raczej nieprzydatne). Przy dokładnym (strict) sprawdzaniu, dealokacja bloków sprawdza, czy blok do zwolnienia leży w stre- fie danych. check=none / nocheck Bez sprawdzania. Tak jest szybko. Najnowsze jądra nie mają już opcji sprawdzania - kontrola za pomocą e2fsck(. ma więcej sensu.

*debug Wypisuje informacje diagnostyczne przy każdym (re)montowaniu.

*errors=continue / errors=remount-ro / errors=panic Definiuje zachowanie przy napotkaniu błędu. (Albo ignoruje błędy, zaznaczając tylko system plików jako błędny i kon- tynuując, albo ponownie montuje system plików na tylko do odczytu, albo panikuje i zatrzymuje system.) Domyślne ustawienie jest wpisane w superbloku systemu plików i może być zmienione za pomocą tune2fs(.

*grpid lub bsdgroups / nogrpid lub sysvgroups Opcje te definiują, jaki identyfikator grupy (gid) otrzyma nowo utworzony plik. Gdy ustawiony jest grpid, to pobiera gid kata- logu, w którym jest utworzony; w przeciwnym wypadku (domyślnie) bierze fsgid bieżącego procesu, chyba że katalog ma ustawiony bit setgid, wówczas pobiera gid katalogu rodzicielskiego i dodatkowo otrzymuje bit setgid, jeśli sam jest katalogiem.

*resgid=n i resuid=n System plików ext2 rezerwuje pewną ilość wolnego miejsca (domyślnie 5%, zobacz mke2fs( i tune2fs(). Opcje te określają, kto może używać zarezerwowanych bloków. (Ogólnie: każdy, kto ma podany uid lub należy do podanej grupy.) sb=n Zamiast bloku 1, jako superbloku używa bloku n. Może to być przydatne, gdy system plików został uszkodzony. Zazwyczaj kopie superbloku znajdują się co 8192 bloków: w bloku 1, 8193, 16385, … (Dlatego na dużym systemie plików istnieją setki, lub nawet tysiące kopii superbloku. Od wersji 1.08, mke2fs ma opcję -s (sparse superblock), redukującą liczbę zapasowych superbloków, a od wersji 1.15 jest ona domyślna. Zauważ, że może to oznaczać, że systemy plików typu ext2 stworzone przez nowe mke2fs nie mogą być montowane do zapisu pod Linuksem 2.0.*.) Liczba bloków podawana jest w jednostkach 1k. Dlatego, aby użyć logicznego bloku 32768 na systemie plików z blokami o rozmiarze 4k, należy podać „sb=131072”.

*grpquota / noquota / quota / usrquota Opcje te są przyjmowane, lecz ignorowane.

*nouid32 Wyłącza 32-bitowe UID-y i GID-y w celu zachowania zgodności ze starszymi jądrami, które przechowują i oczekują wartości 16-bitowych.
Opcje montowania dla ext3

System plików ‘ext3’ jest wersją systemu ext2, uzupełnioną o dziennik (journal). Przyjmuje takie same opcje jak ext2 oraz dodatkowo:

*journal=update Aktualizuje dziennik systemu plików ext3 do obecnego formatu.

*journal=inum Jeżeli dziennik już istnieje, ta opcja jest ignorowana. W prze- ciwnym wypadku, określa numer i-węzła, który reprezentuje dzien- nik systemu plików ext3; ext3 utworzy nowy dziennik, nadpisując starą zawartość pliku, który zajmuję i-węzeł o numerze inum.

*noload Podczas montowania nie ładuje dziennika systemu plików ext3.

*data=journal / data=ordered / data=writeback Określa tryb zapisywania dziennika dla plików. Dziennik dla metadanych zawsze jest tworzony. journal Wszystkie dane są zapisywane do dziennika zanim zostaną zapisane do głównego systemu plików.

*ordered Domyślny tryb. Wszystkie dane są zapisywane bezpośrednio do głównego systemu plików zanim ich metadane zostaną zapisane do dziennika.

*writeback Nie jest zachowywany porządek danych - mogą one zostać zapisane do głównego systemu plików po zapisaniu metadanych do dziennika. Data ordering is not preserved - data may be written into the main file system after its metadata has been committed to the journal. Chodzą słuchy, że jest to opcja zapewniająca największą wyda- jność. Zachowuje integralność systemu plików, jednakże po krachu systemu i odtwarzaniu dziennika w plikach mogą się pojawić stare dane.
Opcje montowania dla fat

(Uwaga: fat nie jest odrębnym rodzajem systemu plików, ale wspólną częścią systemów plików msdos, umsdos i vfat.)

*blocksize=512 / blocksize=1024 / blocksize=2048 Ustawia rozmiar bloku (domyślnie 512).

*uid=wartość i gid=wartość Ustawia właściciela i grupę wszystkich plików (domyślnie: uid i gid bieżącego procesu).

*umask=wartość Ustawia umask (maskę bitową praw, które nie występują). Domyślnie przyjmuje się wartość umask bieżącego procesu. Wartość jest podawana ósemkowo.

*check=wartość Można wybrać trzy stopnie: r[elaxed] Akceptowane i równoważne sobie są zarówno wielkie, jak i małe litery. Części długich nazw są obcinane (np. very- longname.foobar staje się verylong.foo), początkowe i wtrącone spacje są akceptowane jako część nazwy (nazwa i rozszerzenie).

*n[ormal] Podobnie jak „relaxed”, lecz wiele znaków specjalnych (jak *, ?, <, spacje, itp.) jest odrzucanych. Tak jest domyślnie.

*s[trict] Jak „normal”, lecz nazwy nie mogą zawierać długich części i znaków specjalnych, które czasem są używane pod Linuk- sem, lecz nie są akceptowane przez MS-DOS (+, =, spacje itp.)

*codepage=wartość Ustawia stronę kodową do konwersji znaków krótkiej nazwy w sys- temach plików FAT i VFAT. Domyślnie stosowana jest strona kodowa 437.

*conv=b[inary] / conv=t[ext] / conv=a[uto] System plików fat może dokonywać konwersji CRLF←→NL (format tekstowy MS-DOS na format tekstowy UNIX) w jądrze. Dostępne są następujące tryby konwersji:

*binary brak konwersji. Domyślne.

*text Konwersja CRLF←→NL wykonywana dla wszystkich plików. auto Konwersja CRLF←→NL dla wszystkich plików, które nie mają „ogólnie znanego rozszerzenia binarnego”. Listę znanych rozszerzeń można znaleźć na początku fs/fat/misc.c (w wersji 2.0, na liście są: exe, com, bin, app, sys, drv, ovl, ovr, obj, lib, dll, pif, arc, zip, lha, lzh, zoo, tar, z, arj, tz, taz, tzp, tpz, gz, tgz, deb, gif, bmp, tif, gl, jpg, pcx, tfm, vf, gf, pk, pxl, dvi).

Programy, które dokonują obliczonych lseek-ów, nie będą zad- owolone z konwersji. Niektórzy ludzie utracili dane przez tę translację. Strzeżcie się!

Dla systemów zamontowanych w trybie binarnym, dostępne są narzędzia konwersji (fromdos/todos).

*cvf_format=moduł Wymusza na sterowniku stosowanie modułu CVF (Compressed Volume File) cvf_moduł zamiast automatycznego wykrywania. Jeżeli jądro obsługuje kmod, to opcja cvf_format=xxx steruje także ładowaniem na żądanie modułu CVF.

*cvf_option=opcja Opcja przekazywana do modułu CVF.

*debug Włącza flagę debug. Wypisana zostanie wersja i lista parametrów systemu plików (te dane wypisywane są też jeśli parametry są niespójne).

*fat=12 / fat=16 / fat=32 Określa fat 12-, 16- lub 32-bitowy. To przesłania procedurę automatycznego wykrywania typu FAT. Używaj ostrożnie!

*iocharset=wartość Zestaw znaków używany do konwersji między znakami 8-bitowymi a 16-bitowymi znakami Unikodu. Domyślnym jest iso8859-1. Długie nazwy plików są przechowywane na dysku w formacie Unicode. quiet Włącza flagę quiet (cicho). Próby chown lub chmod nie zwracają błędów, chociaż się nie udają. Używaj ostrożnie!

*sys_immutable, showexec, dots, nodots, dotsOK=[yes|no] Różne bezmyślne próby wymuszenia konwencji Uniksa lub DOS-u na systemie plików FAT.
== Opcje montowania dla iso9660 ==Normalne nazwy plików iso9660 pojawiają się w formacie 8.3 (tzn. występują DOS-owe ograniczenia długości nazw plików), a w dodatku wszystkie znaki pisane są wielkimi literami. Poza tym nie ma pola właściciela, ochrony, liczby dowiązań, zastrzeżeń dla urządzeń znakowych/blokowych, itd.

Rozszerzeniem iso9660 jest Rock Ridge, który udostępnia wszystkie te uniksopodobne właściwości. Najprościej mówiąc, dla każdego wpisu katal- ogowego istnieją w nim rozszerzenia, które uzupełniają wszystkie infor- macje. Gdy używane jest Rock Ridge, system plików jest nieodróżnialny od normalnego uniksowego systemu plików (poza tym, że jest tylko do odczytu, oczywiście).

*norock Wyłącza korzystanie z rozszerzeń Rock Ridge, nawet jeśli są dostępne. Zob. map.

*nojoliet Wyłącza korzystanie z rozszerzeń Joliet firmy Microsoft, nawet jeśli są dostępne. Zob. map.

*check=r[elaxed] / check=s[trict] Z check=relaxed, nazwa pliku przed dokonywaniem podglądu jest najpierw przekształcana na małe litery. Prawdopodobnie ma to znaczenie tylko razem z norock i map=normal. (Domyślnie: check=strict.)

*uid=wartość i gid=wartość Nadaje wszystkim plikom systemu plików wskazany identyfikator użytkownika i grupy, być może przesłaniając informacje znalezione w rozszerzeniach Rock Ridge. (Domyślnie: uid=0,gid=0.)

*map=n[ormal] / map=o[ff] / map=a[corn] Dla wolumenów typu innego niż Rock Ridge, normalna translacja nazwy odwzorowuje wielkie litery ASCII na małe, porzuca kończące ‘;1’ i zamienia ‘;’ na ‘.’. Z map=off nie jest dokonywana kon- wersja nazw. Zobacz norock. (Domyślnie: map=normal.) map=acorn jest podobne do map=normal, ale stosuje także rozszerzenia Acorn, jeśli występują.

*mode=wartość Dla wolumenów typu innego niż Rock Ridge, nadaje wszystkim plikom wskazane prawa. (Domyślnie: prawa dla odczytu dla wszyst- kich.) Od Linuksa 2.1.37 nie trzeba już podawać trybu dziesiętnie. (Tryb ósemkowy jest wskazywany przez 0 na początku).

*unhide Pokazuje również pliki ukryte i związane.

*block=[512|1024|2048] Ustawia rozmiar bloku we wskazanym wolumenie. (Domyślnie: block=1024.)

*conv=a[uto] / conv=b[inary] / conv=m[text] / conv=t[ext] (Domyślnie: conv=binary.) Od Linuksa 1.3.54 opcja ta już nie działa. (A niebinarne ustawienia bywały bardzo niebezpieczne, często prowadziły do milczącego niszczenia danych).

*cruft Jeśli starszy bajt długości pliku zawiera inne śmieci, warto ustawić tę opcję montowania, aby był ignorowany. Powoduje to, że maksymalny rozmiar pliku nie może być większy niż 16MB. Opcja ‘cruft’ jest ustawiana automatycznie jeśli cały CDROM ma dziwny rozmiar (ujemny lub większy niż 800 MB). Jest też ustawiana, gdy numery sekwencyjne wolumenu są inne niż 0 lub 1.

*session=x Wybiera numer sesji na CD wielosesyjnych. (Od 2.3.4.)

*sbsector=xxx Sesja zaczyna się od sektora xxx. (Od 2.3.4.)
== Opcje montowania dla msdos ==

Zobacz opcje dla FAT. Jeśli system plików msdos wykryje niespójność, zgłasza błąd i ustawia system plików na tylko dla odczytu. System plików może być znowu dostępny do zapisu przez ponowne zamontowanie.
Opcje montowania dla ncp

Tak jak przy nfs, implementacja ncp oczekuje binarnego argumentu (struct ncp_mount_data) funkcji systemowej mount. Argument ten jest konstruowany przez ncpmount(, a bieżąca wersja mount (2.6h) nic nie wie o ncp.
== Opcje montowania dla nfs == Zamiast tekstowych napisów opcji, przetwarzanych przez jądro, system plików nfs oczekuje binarnych argumentów typu struct nfs_mount_data. Program mount sam z siebie przetwarza następujące opcje (postaci ‘cecha=wartość’) i wstawia je do wymienionej struktury: rsize=n, wsize=n, timeo=n, retrans=n, acregmin=n, acregmax=n, acdirmin=n, acdirmax=n, actimeo=n, retry=n, port=n, mountport=n, mounthost=nazwa, mountprog=n, mountvers=n, nfsprog=n, nfsvers=n, namlen=n. Opcja addr=n jest akceptowana, lecz ignorowana. Rozpoznawane są również następujące opcje logiczne, które mogą być poprzedzane słowem no: bg, fg, soft, hard, intr, posix, cto, ac, tcp, udp, lock. Szczegóły można znaleźć w nfs(5).=== Szczególnie użyteczne opcje obejmują ===

*rsize=8192,wsize=8192 Uczyni to połączenie nfs dużo szybszym niż z domyślnym buforem wielkości 1024. (NFSv2 nie działa z większymi wartościami rsize i wsize.) hard Program sięgający do pliku na zamontowanym systemie plików NFS zawiesi się, gdy serwer padnie. Procesu takiego nie da się prz- erwać ani zabić, chyba że podano również intr. Gdy serwer NFS stanie się znowu aktywny, program będzie kontynuował bez przeszkód od miejsca, w którym był. Prawdopodobnie tego właśnie chcesz.

*soft Opcja ta pozwala jądru na kończenie prób po upłynięciu zadanego limitu czasu (timeout) jeśli serwer nfs nie odpowiada przez jakiś czas. Czas podaje się za pomocą timeo=time. Opcja ta jest użyteczna, jeśli serwer nfs czasem nie odpowiada lub jest w trakcie ponownego uruchamiania w momencie gdy jakiś proces próbuje uzyskać leżący na nim plik. Zwykle po prostu powoduje mnóstwo kłopotów.

*nolock Nie stosuje blokowania. Nie uruchamia procesu lockd(.
=== Opcje montowania dla ntfs ===

*iocharset=nazwa Zestaw znaków stosowany przy zwracaniu nazw plików. W przeci- wieństwie do VFAT, NTFS eliminuje nazwy zawierające znaki nie dające się przekształcić.

*utf8 Do konwersji nazw plików stosuje UTF-8.

*uni_xlate=[0|1|2] Dla 0 (lub ‘no’ albo ‘false’) nie używa specjalnych kodowania nieznanych znaków Unikodu. Dla 1 (lub ‘yes’ albo ‘true’) lub 2 używa 4-bajtowych sekwencji specjalnych w stylu vfat zaczy- nających się od ”:”. Liczba 2 oznacza kodowanie little-endian, a 1 - kodowanie big-endian z odwróconymi bajtami.

*posix=[0|1] jeśli jest włączone (posix=1), to system plików rozróżnia wielkie i małe litery. Nazwy zastępcze 8.3 są przedstawiane jako dowiązania twarde, a nie pomijane.

*uid=wartość, gid=wartość i umask=wartość Ustawia prawa plików dla danego systemu. Domyślnie ich właścicielem jest root i nikt inny nie może ich czytać.
emu] [-o opcje] urządzenie katalog

← poprzednia wersja		Wersja z 07:28, 25 kwi 2012
Linia 253:		Linia 253:
	*uid=wartość, gid=wartość i umask=wartość Ustawia prawa plików dla danego systemu. Domyślnie ich właścicielem jest root i nikt inny nie może ich czytać.		*uid=wartość, gid=wartość i umask=wartość Ustawia prawa plików dla danego systemu. Domyślnie ich właścicielem jest root i nikt inny nie może ich czytać.
	emu] [-o opcje] urządzenie katalog		emu] [-o opcje] urządzenie katalog
		+
		+	<br /><google1 style="4"></google1>

@@ Linia 233: / Linia 233: @@
 Tak jak przy nfs, implementacja ncp oczekuje binarnego argumentu (struct ncp_mount_data) funkcji systemowej mount. Argument ten jest konstruowany przez ncpmount(, a bieżąca wersja mount (2.6h) nic nie wie o ncp.
-== Opcje montowania dla nfs == Zamiast tekstowych napisów opcji, przetwarzanych przez jądro, system plików nfs oczekuje binarnych argumentów typu struct nfs_mount_data. Program mount sam z siebie przetwarza następujące opcje (postaci ‘cecha=wartość’) i wstawia je do wymienionej struktury: rsize=n, wsize=n, timeo=n, retrans=n, acregmin=n, acregmax=n, acdirmin=n, acdirmax=n, actimeo=n, retry=n, port=n, mountport=n, mounthost=nazwa, mountprog=n, mountvers=n, nfsprog=n, nfsvers=n, namlen=n. Opcja addr=n jest akceptowana, lecz ignorowana. Rozpoznawane są również następujące opcje logiczne, które mogą być poprzedzane słowem no: bg, fg, soft, hard, intr, posix, cto, ac, tcp, udp, lock. Szczegóły można znaleźć w nfs(5).=== Szczególnie użyteczne opcje obejmują ===
+== Opcje montowania dla nfs ==
 *rsize=8192,wsize=8192 Uczyni to połączenie nfs dużo szybszym niż z domyślnym buforem wielkości 1024. (NFSv2 nie działa z większymi wartościami rsize i wsize.) hard Program sięgający do pliku na zamontowanym systemie plików NFS zawiesi się, gdy serwer padnie. Procesu takiego nie da się prz- erwać ani zabić, chyba że podano również intr. Gdy serwer NFS stanie się znowu aktywny, program będzie kontynuował bez przeszkód od miejsca, w którym był. Prawdopodobnie tego właśnie chcesz.

@@ Linia 199: / Linia 199: @@
 *sys_immutable, showexec, dots, nodots, dotsOK=[yes|no] Różne bezmyślne próby wymuszenia konwencji Uniksa lub DOS-u na systemie plików FAT.
-== Opcje montowania dla iso9660 ==Normalne nazwy plików iso9660 pojawiają się w formacie 8.3 (tzn. występują DOS-owe ograniczenia długości nazw plików), a w dodatku wszystkie znaki pisane są wielkimi literami. Poza tym nie ma pola właściciela, ochrony, liczby dowiązań, zastrzeżeń dla urządzeń znakowych/blokowych, itd.
+== Opcje montowania dla iso9660 ==
 Normalne nazwy plików iso9660 pojawiają się w formacie 8.3 (tzn. występują DOS-owe ograniczenia długości nazw plików), a w dodatku wszystkie znaki pisane są wielkimi literami. Poza tym nie ma pola właściciela, ochrony, liczby dowiązań, zastrzeżeń dla urządzeń znakowych/blokowych, itd.
 Rozszerzeniem iso9660 jest Rock Ridge, który udostępnia wszystkie te uniksopodobne właściwości. Najprościej mówiąc, dla każdego wpisu katal- ogowego istnieją w nim rozszerzenia, które uzupełniają wszystkie infor- macje. Gdy używane jest Rock Ridge, system plików jest nieodróżnialny od normalnego uniksowego systemu plików (poza tym, że jest tylko do odczytu, oczywiście).